1. Ngidu marang sisih kiwane ping telu [1]
2. Nyuwun marang Alloh saka godane setan lan alane ngimpine, ping telu [2]
3. Ora ngomongake ngimpine marang wong liya [3]
4. Mbalik awake [4]
5. Yen gelem, ngadeg lan sholat [5]

Unduh matan (mp3)

—————————-

[1][3] HR Muslim 4/1772

[2] HR Muslim 4/1772-1773

[4][5] HR Muslim 4/1773

“Sok sapa-a kang ngarep-arep patemon marang Rabb-e, mula dheweke nindakake amal sholeh lan ora nyekuthokake Alloh ing dalem ibadah karo sapa wae” (Al Kahfi:110)

Rasulullah Shallallahu ‘alaihi wa sallam ngendika, “Sak temene kang dakwedeni marang awakmu kabeh ora liya syirik asghar” (HR Ahmad, shahih).

Lan kalebu syirik cilik, pocapan: Yen ora marga Allah lan si anu, utawa kersane Allah lan karepmu. Rasulullah ngendika, “Lan aja ngucapake, menawa Allah ngersakake lan si anu ngarepake. Nanging ucapna: Menawa Allah ngersakake banjur si anu uga ngarepake.” (HR Abu Dawud, shahih).

(Dicuplik saka Khud Aqidataka, Penulis: Muhammad bin Jamil Zainu, Edisi Indonesia: Koreksi Aqidahmu, Penerjemah:Abu Hamdan, Penerbit:Pustaka Istiqomah, Surakarta, Cetakan I, Rajab 1415 H/ Januari 1995, Halaman: 36-38 Edisi online: www.salafyoon.net)

Wong-wong kang diperangi Rasulullah shallallohu ‘alaihi wa sallam mau nelakake menawa dheweke ora manembah lan ndedonga marang sesembahan sakliyane Alloh kajaba amung supaya cedhak marang Alloh lan ngarep-arep syafaat marang sesembahane mau.

Dalile al qurbah (cedhak) saka Al Quran kang tegese:

“Lan wong-wong kang padha ngadegake Pangeran liyane Alloh (yakuwi brahala), pangucape: Anggonku manembah brahala iku karepku dadi jalarane anggonku kacedhak marang Alloh. Ing tembe Alloh bakal mancas (wong kang nyembah brahala lan wong Islam) kang padha dienggo pasulayan. Satemene Alloh ora kersa paring pituduh marang wong kang goroh tur kafir. (Az Zumar: 3)

Lan dalile syafaat:

“Wong-wong musyrik mau padha manembah saliyane Alloh, (yaiku brahala) kang ora bisa gawe cilaka utawa gawe manfangat (pikoleh) marang dheweke mau. Dheweke mau padha ngucapake: Brahala-brahala mau kabeh ing besuk bakal ngaturake becikku ing ngarsane Alloh” (Yunus: 18)

Lan syafangat iku ana 2:

Syafaat kang dilarang lan syafangat kang dibenerake

Syafangat kang dilarang yaiku kang dijaluk saka saliyane Alloh ing dalem perkara kang ora sakwijining wong ora isoh nindakake kajaba mung Alloh sawiji. Dalile, pangendikane Alloh kang tegese: “He wong Mukmin kabeh, sira padha dermakna saka barang kang wis Ingsun paringake marang sira kabeh, sadurunge katekan dina kang ing kono ora ana dol tinuku lan ra ana memitran  lan syafangat. Dene wong kafir iku padha nganiaya” (Al Baqarah: 254)

Lan syafangat kang dibenerake yaiku syafangat kang dijaluk marang Alloh. Wong kang menehi syafangat kuwi wong kang diwenehi kinormatan kanggo menehi syafangat (kanthi idin saka Alloh). Lan wong kang nampa syafangat kuwi wong kang Alloh redho marang pangucap lan tumindhake. Kayadene pangendikane Alloh kang tegese: “Ora ana kang bisa aweh syafangat ana ing ngarsane Alloh kajaba pikantuk idzine.” (Al Baqarah: 255)

Sawijining wektu ana wong kang nganggo kacamata ngomong marang Syaikh as-Sa’di rahimahulloh kang ngingkari: “Mikrofon kuwi kalebu perkara kang anyar, gaweyane wong non muslim, mula kita ora perlu nggunakake”. Krungu mengkono, Syaikh as-Sa’di nyedhaki wong mau terus nyopot kacamatane, banjur takon, “Apa awakmu isoh mandeng kanthi cetha? Dheweke mangsuli:”Mboten”. Syaikh banjur mbalekake kacamatane wong mau lan takon, “Yen saiki?” Wong mau mangsuli, “Menawi sakniki, kula saged mandeng kanthi cetha”.

Wektu iku, Syaikh ngendika,”He sedulurku, awakmu ngerti menawa kacamata mau isoh ndadekake apa kang adoh dadi cedhak lan pamandengmu dadi luwih jelas. Semono uga karo mikrofon, dheweke isoh ndadekake swara dadi luwih jelas saengga wong kang adoh isoh krungu, para wanita kang aning ngomah uga isoh ngrungokake dzikrulloh lan majlis-majlis ilmu. Dadi mikrofon kuwi kalebu kanikmatane Alloh marang kita, mula apike kita nggunakake kanggo nyebarake kabeneran”. (Mawaqif Ijtima’iyyah min Hayatis Syaikh Abdurrohman as-Sa’di, Muhammad as-Sa’di lan Musa’id as-Sa’di kaca 100-101)

Sumber: Majalah Al-Furqon Edisi 5 Tahun7, Dzulhijjah 1428 H

Mangerteni menawa wong-wong kafir kang diperangi Rasululloh shallallohu ‘alaihi wa sallam ngakoni menawa Alloh ta’ala iku Al Kholiq (Kang nyiptakake) Al Mudabbir (Kang maha ngatur). Lan pangakon mau ora nglebokake wong kasebut marang Islam.

Dalile:

“(Muhammad) dhawuha (marang wong kang musyrik): Sapa kang paring rejeki marang sira saka langit lan bumi, lan sapa kang kuasa paring pangrungu apadene pandeleng marang sira lan sapa uga kang ngetokake kang urip saka kang mati lan ngetokake kang mati saka kang urip lan sapa kang ngatur sakkabehing urusan? Mula para wong musyik mau mesti padha mangsuli: (Boten sanes namung) Alloh. Mula banjur dhawuha: Ya gene sira ora padha taqwa marang Alloh?” [Yunus: 31]

Kajarwan saka Al Qawaa’id Al Arba’, Syaikh Muhammad bin Abdul Wahhab At Tamimi

Padha mangertenana – muga-muga Alloh nuduhi awakmu marang kataatan marang Panjenengane – saktemene dalane Ibrahim kang lurus kuwi manembah Alloh sawiji kanthi ngikhlasake agama marang Panjenengane lan kanthi prakara mau Alloh mrentahake sakkabehing menungsa lan nyiptakake menungsa kanggo prakara iku mau.

Kaya pangendikane Alloh:” Lan ora Ingsun ciptakake jin lan manungsa kajaba kanggo nyembah marang Ingsun” (Adz Dzariyat: 56). Mula sakwise mangerteni menawa Alloh nyiptakake awakmu kanggo ngibadah/manembah mligi marang Panjenengan, ngertenana menawa ngibadah kuwi ora karan ngibadah kajaba dikantheni tauhid kayadene sholat ora karan sholat kajaba dikantheni thoharoh (sesuci). Menawa kalebon syirik ing ngibadah bakal rusak ngibadahe kayadene hadats nalika sakjrone thoharoh (sesuci).

Menawa wis mangerteni menawa yen syirik nyampuri pangibadahan bakal ngrusak ngibadah mau lan mbatalake amalan, lan uga ndadekake sing nglakoni langgeng aning neraka, mula ngertenana menawa apa kang paling penting kanggomu yakuwi mangerteni prakara kasebut, muga-muga Alloh ngresikake awakmu saka perkara iki, yaiku syirik marang Alloh. Alloh ngendika:

“Saktemene Alloh ora paring pangapura mrang sapa wae kang nyekutokake (syirik) marang Alloh lan paring pangapura  marang sakliyane iku marang wong kang Alloh kersakake”

Lan kuwi mau kanthi mangerteni 4 prakara kang disebutake Alloh ta’ala ing Al Qur’an (ana candhake, insya Alloh)

Dijarwakake saka “Al Qawaa’id Al Arba’” Syaikh Muhammad bin Abdul Wahhab At Tamimi

Tembung niat kang ana ing firman Alloh ‘Azza wa Jalla utawa kang digunakake syariat nduweni rong teges. Sepisan, niat kang ana gandenge karo ngibadah kuwi dhewe lan kapindho, niat kang gegandengan karo dzat kang disembah. Mula, niat ana rong macem:

Sepisan, niat kang gegandengan karo ngibadah kuwi dhewe. Niat kang iki asring digunakake dening para ahli fiqih nalika ngrembug hukum ibadah yaiku nalika nyebutake syarat-syarat ibadah kayata tembunge: “Syarat sepisanan saka ibadah yaiku anane niat“. Niat ana ing tembung mau yaiku niat kang gegayutan karo ibadah saengga isoh dibedakake antarane ibadah siji lan liyane.

Kang kapindho, niat kang gegayutan karo dzat kang disembah, utawa asring sinebut الإخلاص,  murnekake  ati, niat lan amal mligi marang Alloh  ‘Azza wa Jalla.

Rong macem teges niat mau kalebu ana ing hadits iki (hadits arbain 1). Mula karepe hadits Nabi shallallahu ‘alaihi wa sallam إنما الأعمال بالنيات  yaiku saktemene sah orane sakwijining ibadah ditentokake dening niat, yaiku niat kang mbedakake sawijining ibadah karo ibadah liyane lan niat kang ngiklashake pangibadahan mligi marang Alloh saengga piwawas kang nelakake menawa niat ana ing hadits mau karepe niat kangtegese ikhlas wae utawa kang nelakake menawa ikhlas ora kalebu pirembugan para ahli fiqih nalika ngrembug babagan ibadah kuwi piwawas kang ora pener.

Sumber: www.muslim.or.id

الأعمال jamak saka العمل, yakuwi sakkabehing kang ditindakake mukallaf (wong kang kena tanggungan syariat) lan pocapan kalebu marang definisi iki. Kang perlu digatekake, sing dikarepke amal ing hadits mau ora mung pocapan, tumindak lan keyakinan nanging sakkabehing  apa kang ditindakake mukallaf arupa pocapan, tumindak, pocapane ati, tumindake ati,  pocapane lathi lan amalane awak. Saengga kabeh kang ana gandeng cenenge karo iman kalebu marang sabda Nabi shallallahu ‘alaihi wa sallam kasebut [Saktemene kabeh amalan kuwi gumantung marang niate] amarga iman kuwi pocapan (lesan utawa ati) lan tumindak (ati utawa awak). Mula sakkabehing tumindake mukallf kalebu marang sabdane Nabi mau.

Nanging kaumuman lafadz الأعمال  ora asipat mutlak amarga kang dikarepake ing hadits mau mung saperangan wae, ora mutlak sanajan lafadze umum. Perkara iki kinawruhan dening wong nyinaoni ngelmu ushul. Amarga sakkabehing amalan kang ora disaratake niat kanggo ngleksanakake ora kalebu marang pangendikane kanjeng Nabi [Saktemene kabeh amalan iku gumantung marang niate] kayata ninggalake kang haram, mbalekake hake wong kang didholimi, ngilangake najis lan sakpanunggale.

Masalah Niat

Yen niat kuwi pepenginan lan kareping ati, mula niat kuwi ora kena dipocapake dening lesan amarga panggone ana ing ati, amarga sakwijiningn wong nduweni pepenginan  utawa karep nindakake sakwijining perkara. Mula amalan kang dikarepake ana ing hadits mau yaiku amalan kang didasari dening pepenginan lan kekarepane ati utawa nganggo tembung liya, amalan kang dikantheni pangarep-arep isoh oleh wajah Alloh. Mula kuwi, tembung niat dituduhake kanthi lafdz kang beda-beda. Sok-sok nganggo الإرادة, sok nganggo الابتغاء utawa sing liyane.

Kaya firman Alloh,

“Kuwi kang luwih becik tumrap wong-wong kang ngarep-arep wajah Alloh lan wong-wong mau kalebu wong-wong kang padha begja”. (Ar Ruum:38)

“Lan sira aja nundhung (nyingkang-nyingkang) wong-wong kang padha nyeru marang Pangerane ing wayah esuk lan sore, kang mung ngarep-arep wajah Alloh” [Al An'am:52]

“Lan disabara atinira bebarenagan karo wong-wong kang nyenyuwun marang Pangerane ing wayah esuk lan sore mung mligi ngarep-arep wajah Pangerane” [Al Kahfi:28]

“Sing sapa kang ngarep-arep ganjaran ing akhirat, mula bakal Ingsun paringi panen ganjaran kang matikel-tikel” [Asy Syuura:20]

“Ora ana kabecikan saka akehing gunemane menungsa kajaba [guneman saka] wong  kang padha mrentah sodaqoh utawa nindakake kabecikan sarta ngrukunake manungsa. Lan sapa kang nglakoni mangkono krana ngupaya karidhaning Alloh ing mbesuk mesthi Ingsun paringi ganjaran kang gedhe” [An Nisaa':114]

“Kajaba yen anggone ngelakoni kabecikan murih keparenge Pangeran kang Maha Luhur” [Al Lail:20]

Saengga lafadz niat ana ing nash-nash Al Quran lan Sunnah sok-sok dituduhake nganggo lafadz الإرادة, lafadz الإبتغاء utawa lafadz الإسلام kang maknane tunduke ati lan wajah marang Alloh.

Jarene jaman saiki jaman modern kang nengenake pikiran rasional. Nanging nyatane akeh menungsa sing ngaku modern lan rasional isih percaya marang perkara kang irrasional mau. Kabukten menawa kuwi mung ngaku-ngaku wae. Obahing jaman pranyata ora ngowahi pamikirane menungsa.

Kuwi mau lagi ditonton saka pamawase akal. Dene yen ditonton saka pamawase syariat luwih katon maneh salah lan sasare. Ing syariat, jimat iki kalebu jenise tamimah lan tiwalah. Tamimah kuwi sawijining barangkang digantungake bocah kanggo nolak lara ‘ain, lara jalaran panyawange mata kang dengki, srei lan sakpinunggale. Dene tiwalah kuwi apa kang isa ndadekake wong nresnani marang bojone. Ibnu Mas’ud radhiyallohu ‘anhu ditakoni: “He Abu Abdurrahman (yakuwi Ibnu Mas’ud), ruqyah lan tamimah kuwi aku wis ngerti, banjur tiwalah kuwi apa?” Ibnu Mas’ud njawab: “Apa-apa yang digawekanggo wong wadon supaya ditresnani bojone”.

Owahing jaman ora ndadekake keyakinan marang jimat mau luntur, nanging malah tambah ndadra. Islam kanthi tegas nyebutake menawa perkara mau kalebu syirik. Rasululloh shallallohu ‘alaihi wa sallam ngendika: “Sok sapaa kang masang tamimah mangka dheweke wis nglakoni pegaweyan syirik”.

Ngonoa, masyarakat awan ndeleng jimat kuwi masalah kang lumrah wae. Iki isa dideleng saka akehe macem-macem jimat kang diduweni dening masyarakat. Dadi bukti menawa jimat isih dadi tradisi kang isih diuri-uri. Yen kahanane isih mangkono, apa mungkin Indonesia iki isa dadi negara kang adil makmur gemah ripah loh jinawi, baldatun thoyyibatun wa robbun ghofur? Tangeh lamun. Amarga syirik kuwi perkara maksiat kang paling gedhe kang ngroposake pondasi Islam kita. Lan uga nglanggar hak-hak Alloh kang paling utama.

Nontoni kahanan mau, kudune dakwah diutamakake marang masalah tauhid supaya pondasi kaislaman lan kaimanan masyarakat kuat. Yen wis ngono, insyaAlloh, rahmate Alloh bakalan mudhun. Ora kok terus nyepelekake syariat Islam kang liyane nanging kabeh iso mlaku iring-iringan kanthi ngutamakae nggatekake tauhid.

[Sumber: majalah Al Furqon Edisi 12 Tahun II, rubrik Iftitah]

فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُواْ لِي وَلاَ تَكْفُرُونِ

“Mula kuwi, padha elinga marang Ingsun,saengga Ingsun (uga) eling marang sira (kanthi menehi rahmat lan pangapura). Lan sira padha syukur marang Ingsun lan aja nganti kafir marang Ingsun” (Al Baqarah:152).

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً

“He wong-wong kang padha iman, padha dzikiro kang akeh marang Alloh (kanthi nyebut asmane Alloh)” (Al Ahzaab : 41)

وَالذَّاكِرِينَ اللَّهَ كَثِيراًوَالذَّاكِرَاتِ أَعَدَّ اللَّهُ لَهُم مَّغْفِرَةً وَأَجْراً عَظِيما

“Lan wong lanang lan wadon kang dhemen nyebut asmane Alloh, Alloh bakal nyediakake pangapura lan ganjaran kang gedhe” (Al Ahzaab: 35)

وَاذْكُر رَّبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَخِيفَةً وَدُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالآصَالِ وَلاَ تَكُن مِّنَ الْغَافِلِينَ

“Lan nyebuta (asmane) Pangeranira ing atimu kalawan ngasorake awakmu lan wedi (marang siksane), kanthi ora nyerokake penyebutira, ing wayah esuk lan sore lan aja kalebu ewone wong kang padha lali” (Al A’raaf:205)

Rasululloh shallallohu ‘alaihi wa sallam ngendika:

“Paribasane wong kang nyebut (asmane) Pangerane lan wong kang ora nyebut (asmane), kayadene wong kang urip lan wong kang mati” [HR Bukhori, Fathul Bari 11/208]

“Apa sira gelem taktuduhake pegaweyan yang paling apik, paling suci ing sisihe Rajanira(Alloh) lan paling ngangkat drajatira, luwih apik kanggonira tinimbang infak perak lan emas, lan luwih apik tinimbang ketemu mungsuhira banjur sira nugel gulune utawa dheweke nugel gulunira? Para sahabat mangsuli: Purun (Ya Rasululloh). Kanjeng Nabi ngendika: Padha dzikiro marang Alloh Ta’ala” [HR Tirmidzi 5/459, Ibnu Majah 2/1245, uga ing Shahih tirmidzi 3/139 lan Shahih Ibnu Majah 2/316]

[Sumber: Hisnul Muslim Min Adzkaaril Kitab Was Sunnah, Said bin ali bin Wahf al Qahtani]